„Czy muszę to wypełnić? Odpowiedziałem na wszystkie pytania w formularzu! Nie jestem pisarzem, celebrytą ani nikim innym…”
Słyszę podobne zdanie niemal codziennie z ust nowo zatrudnionych pracowników firmy, gdy tylko dostaną do wypełnienia formularz z wymownym podpisem „Autobiografia”.
Jestem menedżerem ds. HR. Rok po roku, spotykając się z nowymi pracownikami, zauważam zdziwienie na większości ich twarzy i słyszę to samo pytanie: komu potrzebny jest ten „głupi kawałek papieru” i po co?
Zajrzyjmy do słownika: „Autobiografia (od auto- i biografia) – gatunek prozy, opis własnego życia, bliski wspomnieniom, lecz bardziej skupiony na osobowości i świecie wewnętrznym autora”.
Przypomnijmy sobie czasy szkolne. Cała lekcja była poświęcona tematowi „Pisania autobiografii” i nadal jest on częścią współczesnego programu nauczania. Oznacza to, że musiał on kiedyś spełniać jakąś funkcję, a nauka pisania (i to poprawnego!) tego typu dokumentów jest niezbędna.
Postaram się szczegółowo wyjaśnić, dlaczego przedsiębiorstwa państwowe, a także wiele dużych przedsiębiorstw niepaństwowych, nie rezygnują z tak pozornie przestarzałej formy dokumentacji kadrowej, jaką jest autobiografia.
Rzeczywiście, w czasach radzieckich w wielu organizacjach wypełnianie autobiografii było przede wszystkim formalnością, konieczną do uzupełnienia akt osobowych pracownika, lub źródłem informacji o „niekorzystnym” otoczeniu, pochodzeniu i innych szczegółach.
Dziś sytuacja zmieniła się diametralnie: autobiografia spełnia zupełnie inną funkcję; jest cennym materiałem do dalszych studiów nad osobowością przybysza, jego mocnymi i słabymi stronami, upodobaniami i niechęciami oraz cechami charakteru w ogólności.
Wyobraź sobie, że jesteś nowym pracownikiem na okresie próbnym. Twoje informacje zostały już zebrane i usystematyzowane; niezbędne dane znajdują się w wypełnionych aplikacjach, teczkach osobowych i kopiach dokumentów. Dlatego dla pracodawcy liczy się nie to, co napiszesz w CV, ale jak to zrobisz.
W końcu jedna osoba zmieści opis siebie na połowie kartki A4, podczas gdy inna będzie miała problem z trzema takimi stronami. Niektórzy przedstawią informacje jasno i logicznie, podczas gdy inni będą mówić o wszystkim i o niczym… Wystarczy spojrzeć na błędy gramatyczne, które tak bardzo zaciemniają odbiór dopracowanego, komputerowo napisanego, obszernego CV.
A może wręcz przeciwnie, napisanie autobiografii rozbudzi Twój drzemiący w Tobie talent literacki i zdobędziesz uznanie pracodawcy, sprawiając mu tym samym miłą niespodziankę. Bądź pewien, czy na dobre, czy, nie daj Boże, na złe, Twoja praca z pewnością zostanie zauważona.
Uwierz mi, autobiografia to nie tylko zwykły list; to Twoja twarz dla pracodawcy. Psychologowie, grafolodzy, pracownicy ochrony i inni specjaliści będą z nią pracować. Dlatego głównym wymogiem przy pisaniu autobiografii jest to, aby była napisana odręcznie i osobiście przedstawiona przez kandydata w obecności przedstawiciela działu HR.
Aby uniknąć utraty twarzy przed przyszłym szefem, jeśli nie będziesz ostrożny w pisaniu wspomnianego eseju, przemyśl dokładnie, co i jak napiszesz w swoim arcydziele. W końcu dobrze napisana autobiografia to dodatkowy atut, który dopełnia wszystkie Twoje atuty, co – jak sam przyznasz – nigdy nie jest złą rzeczą.